Medytacja Chrześcijańska

Po weekendzie Medytacji Obecności, 3–4 października, wracam do codzienności z kilkoma zdaniami, które wciąż we mnie pracują. Jedno z nich zapisałem tak: „Bóg jest bardziej esencjalnie obecny niż ja”. Kiedy przy nim zostaję, zauważam, jak łatwo wybiegam do następnej sprawy, chociaż moje życie jest właśnie tutaj — w oddechu, w tym, co czuję, w spotkaniu z człowiekiem obok. Chciałbym dawać sobie więcej czasu, żeby naprawdę w nim być.

Bóg jest bardziej esencjalnie obecny niż ja.

Maksymilian Nawara dzieli się swoim doświadczeniem medytacji i bliski jest mi ten sposób opowiadania o drodze, którą sam idzie. Kiedy mówi o przyjmowaniu Boga jako daru, coś we mnie może odetchnąć. Wracam do zapisu: „Przyjmuję, ale nie osiągam”. Jest w nim miejsce także na moje rozproszenie, zmęczenie i oczekiwania. Z tym wszystkim przychodzę do spotkania i powoli uczę się pozostawać w nim takim, jaki teraz jestem.

Pomaga w tym rytm całego weekendu. Metanie, siedzenie w ciszy, medytacja w ruchu, a pomiędzy nimi słowo konferencji, pytania, wspólny posiłek, czas dla siebie i Eucharystia. Przechodzimy z jednej chwili w drugą, niosąc to, co już się w nas poruszyło. Niekiedy dopiero później zaczynam rozumieć coś, co wcześniej było ledwie odczuwalne.

Zauważam je i ponownie zwracam się ku modlitwie.

Właśnie ten czas wydaje mi się ważny. Czasem dopiero po chwili ciszy czuję, jak bardzo jestem zmęczony albo ile wysiłku wkładam w to, żeby wszystko utrzymać. Gdy spotykam to z odrobiną życzliwości, zaczynam inaczej przy sobie być. W notatkach wraca określenie „styk z życiem” i ono dobrze oddaje to, czego szukam: bliższego kontaktu z tym, co żywe, nawet jeśli na razie jest niejasne albo trudne.

Maksymilian dzieli się też tym, co odkrył dzięki Maurice’owi Zundelowi i jego myśli o „człowieku możliwym”. Słyszę w niej nadzieję, że wciąż możemy się stawać. Nasza historia i przyzwyczajenia są z nami, a spotkanie potrafi otworzyć coś, czego wcześniej nie umieliśmy znaleźć. To, czemu poświęcam uwagę, z czym przebywam i co kontempluję, powoli przenika mój sposób życia. W takim dojrzewaniu potrzebna jest wolność — przestrzeń na własną odpowiedź i szacunek dla godności, którą dzielimy z każdym człowiekiem.

Ta prostota wyrasta z długiej tradycji. Jan Kasjan i Jan Klimak przypominają o krótkim wezwaniu, pamięci o Jezusie i modlitwie związanej z oddechem. Izaak Syryjczyk prowadzi ku sercu wrażliwemu na cierpienie innych, a w Zdobytym płomieniu Jana z Wałaamu odnajduję cierpliwość do drogi, na której można powracać po potknięciu i pozostawiać przeżyciom swobodę przychodzenia i odchodzenia.

Odnajduję tu również coś bliskiego focusingowi. Gendlin pomaga rozumieć, jak wiele niesie cielesne odczucie sytuacji, zanim znajdziemy dla niego słowa. Kiedy pozostajemy przy nim z uwagą, stopniowo może odsłonić się znaczenie, a wraz z nim jakiś dalszy krok. W modlitwie zwracamy się ku Bogu, w focusingu słuchamy odczuwanego znaczenia konkretnej sprawy. Bliskość tych dróg czuję w cierpliwości i w pozwalaniu, żeby coś mogło dojrzeć w swoim czasie.

Najmocniej zostaje ze mną obraz drzewa owocowego: zapuszczamy korzenie, a owoce są dla innych. Myślę o tym, że czas spędzony w ciszy może kiedyś odnaleźć swój wyraz w tym, jak kogoś wysłucham, jak odpowiem na jego trudność, ile pozostawię mu miejsca. Zapis o zmienionej twarzy, która staje się dostępna dla kogoś, nabiera wtedy bardzo zwyczajnego znaczenia. Podobnie słyszę myśl Zundela o człowieku jako nadziei Boga — jako zaproszenie, żeby miłość mogła przez nas docierać dalej.

Zapuszczamy korzenie, a owoce są dla innych.

Z tym chcę wracać do codzienności. Dawać modlitwie trochę swojego czasu, a w ciągu dnia zauważać to, co już otrzymuję: oddech, czyjąś obecność, możliwość spotkania. Ten oddany czas jest dla mnie prostym wyrazem miłości. Chciałbym, żeby wdzięczność i cisza miały swój dalszy ciąg w relacjach. Być może właśnie tak stopniowo uczymy się miłującej obecności — kiedy to, co dojrzewa w nas, staje się dostępne także dla drugiego człowieka.